Dağdan inenlerin DTP'li milletvekilleri, DTP’li 99 belediye başkanı, 45 avu­katla gerçekleştirdikleri gövde göste­risi gerçekte devlete başkaldırmanın, ayak­lanma gözdağlarının bir provası idi. Huku­kun Anayasa ve yasalar bağlamında gözardı edildiğinin bu ölçüde somut biçimine pek az rastlanır. Demokrasinin ayrılıkçı ve bölücü çığlıklarla, yıkıcı terörle ne duruma getirildiği, sözde dost batılıların baskılan ve dayatmalarıyla siyasal iktidarın felsefesinin nelere yol açtığı açık seçik ortadadır.

“Burada durmayacaklar, daha çok isteye­cek, daha çok isler açacaklardır.” Bir tele­vizyon kanalı ... “…ağırlanacaklar, merkez­den bir vali karşılayacak" diyordu, gerisini izleyemedim, dinleyemedim. Oldu olacak gidecekleri kentlerimizin anahtarlarını da verselerdi.

Karşılayanlar on binlerce şehidimize de­ğil, onları öldürenlere alkış tutuyordu. İki-üç yaşında kız çocuğu taşıtın penceresin­den zafer işareti yapıyordu. Üç renkli bez­lerin uçuştuğu, halayların çekildiği sırada Ahmet Türk tehditlerini ve teröristlere övgülerini okuyordu. Ölüm aygıtlarını "Barışçı" olarak su­nuyordu.

Bunlar bir progra­mın uygulanma ev­releri. Daha önce 15.10.2009' da se­kiz terörist teslim olmuştu. DTP'li kadınlar aynı gün aynı saatte 11 ilde oturma eylemi yapmışlardı.

Bir merkezden yönetildikleri açık. Bun­lar olurken Türkiye'de sekiz kentte 50 El-Kaide militanı gözaltına alınıyordu. Dincili­ğin boyutlan değişik adlı operasyonlarla or­taya çıkıyordu.

Aynı dönemde dokuz bakanla Irak'a gi­den Başbakan'ın yaptığı görüşmelerden sonra Irak'la 48 "Mutabakat Zaptı" imzala­nıyordu. Irak yönetimi, aynı zamanda ku­zeydeki egemenler, PKK için sözden başka bir şey yapmıyor, teröristleri atmak için hiç­bir çaba göstermiyor, tersine destekleyip kullandıklarını söylemleriyle doğruluyorlardı.

Şarmazanov "Sınırlan onlar kapattı, protokolü önce onlar imzalasın" diyerek sınırların niçin kapatıldığını unutturuyor, RTE ve Dışişleri Bakanı da Azerbaycan'ın haklı tepkilerini önceki söylemlerini yinele­yerek önlemeye çalıyordu. Demokrat Parti Genel Başkanı H. Cindoruk protokollere olumsuz bakıyordu.

Yunan Başbakanı Elefterios Venizelos' un 12 Ocak 1934 günlü, ayrıntılı ge­rekçeli önerisini değerlendirmeyerek Nobel Barış Ödülü' nü Atatürk'e vermeyenler bu kez barış için neler yaptığı belirsiz, Afganis­tan'da askerlerini artıran, Irak'tan bir türlü çıkmayan ABD Başkanı Obama‘yı ödüle yaraşır buluyor.

Avrupa Konseyi de Ankara Büyükşehir Belediyesi' ni kentin tarihsel dokusunu boz­masına, kaldırım taşlarının ayak bileklerini kırmasına, metro yapımının kenti  çirkinleştiren şantiyelerinin sürüp gitmesine, hava kirliliğine, öbür aykırılıklara, Atatürk'ü sil­me ve unutturma çabalarına bakmadan ödüllendiriyor. Herhalde bu çabalarını ken­di özlem ve amaçlarına daha uygun bulu­yorlar. Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi'nin Avrupa Ödülü beni asla sevin­dirmedi. 'Türkiye'deki kimi ödüller ve armağanlarla unvanlar gibi çocuksu geldi.

Başbakan'ın, Din Şûrası'nda lâiklik ko­nusunda yetersiz bilgiyle amaçlı konuşması yine inanç sömürüsünün bir adımı. Dinin sosyal gücünü sanki lâikler bilmiyor. Mak­sat, dincilik yapmak olunca gelişigüzel ko­nuşuyor. Aklın egemenlik ve öncülüğüyle devletin dinden bağımsızlığını ilke edinen laiklik, inanç sömürüsünü ülkesine ve in­sanlığa düşman sayar, inanca karşı olmaz. Siyasal konularda inancı dışarıda tutar.

Başbakan, dolaylı dincilik yapmıştır. Na­sıl Gazze, Iran, Irak, Hamas için amaçlı konuşuyor, İsrail için yapaylığa kaçıyorsa öyle. ABD'nİn buyruk sayılacak çağrısına nasıl uyuyorsa onun gibi.

Bu arada Polis Akademisi' nde "Türkiye Modeline Doğru" adıyla düzenlenen. Dev­let Bahçeli’ nin "12 kötü adam" dedikleri­nin katıldığı "Kürt Çalıştayı" için savcılık belge istemiş.

"Deniz Feneri" aylar sonra araştırılıyor. Fener denize gömülmedi mi? Soruşturma­lar sonunda takipsizlikle sonuçlanıp suçla­nanlar aklanmasın? Günlerin satır aralan, günler arasından kimi seçmeler ve kimi de­ğinmeler. Hoşgörünüz.