KİMLERİN hangi duyuları bozuk bilmiyorum. Ama kimi sakatlıklar olduğu açık. Yakınmalar ayyuka çıkmış öğrenci, işçi, memur, din görevlisi alanlara dökülmüşken; asker-sivil görevliler aydınlar, yazarlar, bilim adamları tutukevlerine sokulur, emekliler banka kuyruklarında hastalanır eczanelerde yığılıp kalırken; yolsuzluk, haksızlık, adaletsizlik, partizanlık, kadrolaşma boyutları artar aykırılıklar, birbirini izlerken; aşiret, tarikat, cemaat yapılanması  sürer, suçlar artarken;  demokratik kitle örgütleriyle  üniversiteler susturulur, sindirilir, medya ele geçirilir, sendikalar bölünür, işlevsizleştirilirken ‘her şeyin çok iyi gittiğini’  söyleyip gözlerin içine baka baka  süslü yalanları sıralayanlar var.

Kendilerini aldatmaktan öte halkı aldatan bu ‘tuzu kurular’ devletin olanakları, yandaş kesimin desteği, uygun buldukları ‘açılımların Türkiye’yi daha demokratik kılacağı’ savıyla kandırıp ödünler  almayı sürdüren Batılıların güvencesiyle böbürlenip ayakta duran  siyasal güçler, bildiklerini okumayı sürdürüyor. Kendinden ve yakın çevresindekilerden başkasını görmeyenler için doğal sonuç.

*  *           *

Cumhuriyetin hangi yıllarda nerden nereye, hangi ortam ve koşullarda,  hangi kadroyla getirdiğini değerlendiremeyen  aymaz,  bağnaz ve sapkınlar medya aracılığıyla kötü gidişe alkış tutuyor. Fildişi kulelerinde keyif çatanlar, cepleri doldurulup sırtları sıvazlanan doyumsuzlar, dönekler ve tetikçiler alemlerinde uyuyorlar. Her sapmanın, her aykırılığın, her keyfiliğin demokrasi olduğu savunmasıyla  olağan gösterilip üstünün kapatılması, anlayış, kavrayış ve kişilik özrünü ortaya koyuyor. Toplumu unutmaya çalışıyorlar.

Hukuk diploması olsa da yeterli bilgiden ve deneyimden  yoksunluğuna bakmayıp  bilgiçlik taslayan, iktidar ağzıyla konuşup  siyasal yandaşlıkla yazan  partizanlar, toplumu yanıltmaktadır. Hukuksal düzeyimizin özlenen çizgiye  gelmemesinin nedeni, hukuk devleti yöneticilerinin  hukuka karşıtlığı, çok hukukluluğu savunması, yargıyı ayak bağı  saymalarıdır. Güneydoğu’daki yurttaşların  devletle  ilişkilerini kuramayan  yetersiz yöneticiler ve görevliler de  insanımızı karşıtlığa itmiş,PKK’nın destekçisi durumuna getirmiştir. O kadar ki arkasına sığındıkları  Atatürk’ü iyi anlatamadıklarından , iyi tanıtamadıklarından, iyi temsil edemediklerinden, neden oldukları tüm aykırılık ve olumsuzluklar Atatürk’e, arkadaşlarına, dönemine, O’nun eseri olan cumhuriyete yüklenmiştir. Saldırılar sürmektedir.

Ulusun, ulusallığın, ulusçuluğun, ulusalcılığın ne olduğunu bilmeyen, kavrayamayan kimileri kendilerine göre milliyetçilik tanımı yaparak  dinciliklerini örtmeye çalışmaktadır. Takiyye, siyasetin en geçerli yöntemi olmuştur. En yalın tanımıyla ulusalcılık, ulusal özelliklerini ve değerlerini koruyarak  barış içinde, bağımsız biçimde çağdaşlaşmaktır.  Bilimsel kurumları, yaşam gerçeklerini göz ardı ederek  yaşamak olanaklı değildir ki yönetmek olanaklı sanılsın. Yöneticiler saldırıları önleyecek yerde kışkırtmaktadır.

Ulusal egemenliğin, ulusal istencin, egemenliği kullanmakla yetkilendirilen organların bilincinde olmayanların  devlet yönetmesi, küçüklerin büyük işlerde yetkilendirilip görevlendirilmesi  bir ülke için yitiktir, yıkımdır.

Basın ahlakından yoksun, yayımlanan organın bağımsızlığı, parasal görevlisi olmadan  yazı yayımlamanın  anlamını bilmeyen, görev sırasında kullanılan oylarla özgür  emeklilik yaşamının gereklerini  birbirinden ayıramayan,  kendisiyle aynı gazetede yazanların  derin ayrılıklarını göz ardı  eden saplantılı ve  sarsak kalemlerin suçlama çabaları, önce tazminatla cezalandırılmalarının  öcünü almaya yönelik saçmalık ve safsataları tiksindirmektedir.

İnandığı doğruları bağımsız ve yansız  biçimde savunmak her kişinin erdemi değildir. Aç kalırız, onursuz kalmayız. Kişiliksiz yalancılar toplumun mikrobudur. İğrenç saldırılarını üstelik iktidara yaranmak  ve yanaşmak amacıyla  sürdürüp yazdığı organda  bile yadırgananlar  toplumun kınadığı mütareke sefilleridir. Bunların, askerlerimize saldırıp şehit eden sapkınlardan farkı yoktur.